Zeven Pijlers van Leiderschap: Verwondering

Hoe zet je verwondering in tijdens je opdracht? We vroegen Ztormer Suzanne om haar ervaringen te delen. In deze blog vertelt ze hoe verwondering, de tweede pijler van leiderschap, haar helpt om met een open blik te leren, nieuwe inzichten op te doen en zich continu te ontwikkelen:

Mijn opdracht speelt zich af in een bijzondere periode: de fusie van twee stichtingen in het Sociaal Domein tot de nieuwe organisatie Mooi Sociaal. Mooi sociaal zet zich in voor een sterke samenleving en gelooft in de kracht van mensen en buurten. Het doel is om te bouwen aan een samenleving waarin iedereen mee kan doen, zich gezien voelt en bijdraagt aan een sterke sociale basis.

De fusie brengt natuurlijk veel veranderingen met zich mee. Twee organisatieculturen komen samen, de missie en visie worden aangescherpt en processen en systemen worden vernieuwd. Dat vraagt veel aanpassingsvermogen van medewerkers. Verschillen in werkwijzen en overtuigingen worden zichtbaar en soms ook voelbaar in de dagelijkse praktijk. Voor mij als Ztormer bood dit juist een unieke kans: ik stapte de fusieorganisatie binnen zonder geschiedenis bij één van de twee “oude” stichtingen en zonder voorkeur, gewoontes en vanzelfsprekendheden.

Een deel van mijn opdracht als adviseur op de afdeling Kwaliteit, Vakmanschap en Innovatie (KV&I) bestaat uit het integreren van beleid voor Mooi Sociaal. Daarbij speelt verwondering een belangrijke rol. Ik zet deze leiderschapsvaardigheid niet alleen bewust in, maar het voelt voor mij als een vanzelfsprekende houding. Om bijvoorbeeld het veiligheidsbeleid te kunnen integreren, merkte ik al snel dat samenvoegen niet voldoende en werkbaar is. Ik moest eerst begrijpen waar het bestaande beleid vandaan komt en welke keuzes eraan ten grondslag liggen.

Daarom stond het begin van mijn opdracht in het teken van nieuwsgierigheid en begrijpen: hoe werkt deze organisatie eigenlijk, welke processen komen voort uit welke stichting en hoe ervaren collega’s de fusie? Ik dook in de structuur van zowel de oude als de nieuwe organisatie en zocht bewust het gesprek op met collega’s. Door veel vragen te stellen en zonder oordeel te luisteren, leerde ik steeds beter de achterliggende waarden en overtuigingen kennen. Niet alleen wat het veiligheidsbeleid inhield werd duidelijk, maar vooral waarom het zo was ingericht. Dat inzicht hielp mij om te beoordelen of het te integreren beleid nog aansloot bij de visie en doelstellingen van Mooi Sociaal, en waar aanpassingen nodig waren.

Bij het integreren van beleidsstukken speelt verwondering voor mij een centrale rol. In plaats van documenten alleen samen te voegen, probeer ik eerst te begrijpen wat eronder ligt. Soms merk ik dat een beleidskeuze niet alleen inhoudelijk is, maar ook iets zegt over cultuur. Dan gaat het niet alleen over processen, maar over overtuigingen en gewoontes.

Wat ik leuk vind aan mijn opdracht is dat ik met een frisse blik kan kijken naar wat voor anderen misschien vanzelfsprekend is geworden. Door elke keer met deze nieuwsgierige blik naar beleid te kijken, werk ik niet vanuit aannames, maar vanuit oprechte verwondering. Dat maakt het mogelijk om beide organisaties recht te doen en tegelijkertijd ruimte te maken voor vernieuwing.

Lees ook de blog van Ztormer Femke, over de eerste pijler van leiderschap: Zelfreflectie.